Irkçılık Sorun Değil!
Irkçılık Sorun Değil!
Bütün bunlar, Almanya’da açıkça yaşayan ve toplumda sinsice etkili olan ırkçılığın gizlenmesine, üstünün örtülmesine, gözden kaçırılmasına ve önemsiz görülmesine yarayan politikalara hizmet ediyor. Topluma kaynaşamayacak, sorun yaratan, çözümler içinde yer almayan insanlar varsa, ‘yabancı düşmanlığı’nın altındaki ırkçılıktan söz etmemek, onu ihmal etmek mümkündür. Çünkü entegrasyonun önündeki engel, ırkçılık ve onun yarattığı yabancı düşmanlığı değil, ‘Müslümanlar’dır, bu yüzden de, sorumlu olarak ırkçılığı düşünmek yersizdir. Sorun, kültürlerin ‘farklılığı’nda, farklı dinler ve inanışlar olmasındadır. Bu sayede ‘ırkçılık’la mücadeleye de gerek kalmamakta, bundan kaytarmanın zemini ve koşulları ortaya çıkmaktadır. Almanya’daki ırkçılık yönünde gelişmeleri kuşkuyla izleyen dünya ise, Almanya’da sorunun ırkçılık değil, -her yerde olabileceği gibi, çok yerde olduğu gibi- din kaynaklı zorluklar ve sıkıntılar olduğuna inanmalıdır. Yani Almanya’nın – ırkçılık gibi – bir özgünlüğü yoktur(S.118-119).
Alman devletinin İslâm konusundaki planlarının Alevîlikle ilgili yönü de üzerinde durulması gereken bir konudur.
Alevîliğin Türkiye’de ‘Sünnileştirilmesi’ operasyonu, Almanya’da Alevîliğin ‘Alman İslâmı’ kapsamına sokulması biçimindedir. Bunun için Alevîlik özel bir çalışma alanı haline getirilmiştir. “Alman İslâm’ı” projesi, Almanya’da ‘Sünniler’in yanı sıra ‘Alevî bir azınlık’ – aynı zamanda ‘azınlık içinde azınlık’ – bulmasından sonra, Türkiye’de de yeni bir ‘azınlık grubu ‘ keşfetmiştir.
Almanya, Alevîlerin ‘azınlık olarak tanınma ihtiyacı’nı karşılayarak ‘Türkiye’ye örnek olma’ya çalışmaktadır!
Ancak durum, Alevîliğin bir çalışma alanı haline getirilmesi ve Alevîliğe bir özellik atfedilmesinden ibaret değildir. Alevîliğin üretimi de yapılmaktadır.
“Türkiye Kürtlerinin etnik uyanışında Almanya üs görevi görmüştür” diyen Udo Steinbach, benzer değerlendirmeyi Alevîler için de yapıyor: “Türkiye’de 90’lı yıllarda yükselişe geçen Alevî Rönesans’ının merkezi Almanya olmuştur”.
